Megreller Gürcü mü? – Bir Kimlik Arayışının Hikâyesi
Kayseri’de, sabahları kahve kokusunun burnuma dolduğu, geceye doğru ise her şeyin sanki biraz daha karanlıkla sarıldığı bir dünyada yaşıyorum. 25 yaşındayım, duygularımı saklamak gibi bir alışkanlığım yok, bu yüzden de çoğu zaman içimdeki tüm düşünceler dışarı çıkar, kelimelere dökülür. Dün akşam yine bir sohbetin ortasında kendimi kaybettim. O an, “Megreller Gürcü mü?” sorusu kafamı kurcalamaya başladı. Kimseye bu soruyu soramayacağımı bildiğim için, kalbimin sesini dinleyerek yazıya dökmeye karar verdim. İşte, bir kimlik arayışının ve geçmişin karanlıklarında bir ışık arayışının hikâyesi…
Bir Çatlak Ses: Geçmişin Gizemi
Geçmişim hakkında çok fazla şey bilmiyorum. Kayseri’de büyüdüm, ama kökenlerim hep belirsizdi. Dedelerim, nenelerim; kim oldukları, nereden geldikleri hakkında net bir bilgi yoktu. Babamın ağzından çıkan “Biz Megreliz” cümlesi ilk duyduğumda kulağımda bir yankı gibi kalmıştı. “Megreliz… Gürcü değil miyiz peki?” dedim. Babam bir an durakladı, gözleri uzaklara daldı, sonra net bir şekilde “Megreliz, Gürcü değiliz. Hem de ne kadar farklı olduğumuzu anlatamam sana,” dedi. Ama o günden sonra beynimde bir soru işareti oluştu, hep o soruyu sordum: Megreller gerçekten Gürcü mü?
O gün, Kayseri’nin sokaklarında, mahallemdeki arkadaşlarla sohbet ederken, birinin “Gürcü musunuz?” sorusu bana tekrar hatırlatıldı. Evet, belki de gerçekten bu sorunun cevabını bir türlü bulamamıştım. İçimdeki boşluğu bir türlü dolduramıyordum.
Bir Gün, Bir Akşam, Bir Söylem
Bir akşam yemeği hazırlığı sırasında, annem ve babam arasında geçmişin hatıraları uçuşuyordu. Birden, annem eski bir albüm açtı, içinde sararmış fotoğraflar vardı. Birinde, babaannemin genç hali, yanında ise büyük bir çınar ağacının gölgesinde oturmuş insanlar vardı. Babam dikkatle bakıp, “Bunlar bizim köklerimiz,” dedi. “Ama Megrellerin kökleri çok farklı. Onlar Gürcü değil, başka bir halk. Bize yakın, ama aynı değil.”
O an içimde bir kaybolmuşluk hissi oluştu. O kadar derin bir boşluktu ki, ne hissettiğimi bilemedim. Babamın söylediklerine inandım ama kalbimde bir soru daha vardı: Eğer Megreller Gürcü değilse, o zaman kimler?
Kimlik Arayışı ve Bireysel Yalnızlık
Kayseri’nin sokaklarında her yürüdüğümde, “Megreller Gürcü mü?” sorusu sürekli zihnimde yankılandı. O akşam yemeğinde, ailemden aldığım yanıtlar bana kesin bir şey söylemedi. Duygusal olarak bir boşlukta kalmıştım, sanki bir parçam eksikmiş gibi hissediyordum. İnsan kökenini bilmeden yaşar mı? Yoksa bu kimlik arayışı, bir anlam arayışının bir parçası mıydı?
Bir gün, bir dergide Megrellerin, Gürcü halkının alt bir dalı olduğu yazısını okudum. Gözlerim, kelimeler arasında kayboldu. Şu anda, bu soru her an zihnimin derinliklerinde yer alıyor: Megreller kimdir? Gürcü mü?
Zihnimde bir kapı açıldı, bir soru sormak bana çok doğal geldi: Kimlik, sadece adından mı ibarettir?
Duyguların Anlamı
Bir süre sonra, bu kimlik arayışını sadece bir halkın ya da geçmişin meselesi olarak görmedim. Bu soru bana kendi içsel yolculuğumun bir parçası gibi gelmeye başladı. Hepimiz, bir zamanlar var olan geçmişten, köklerimizden, ailemizden etkileniyoruz. Ama bu kökler bize kim olduğumuzu söylemek için ne kadar yeterli? Ya da daha önemli bir soru, kimliğimizin arkasında duran duygular bizim için ne kadar anlam taşıyor?
Evet, belki de Megreller, Gürcü değildir. Ancak bu kimlik arayışı, her insanın kendi yolunu bulma sürecinde ne kadar önemli olduğunu fark etmemi sağladı. Hepimiz, geçmişin gölgelerinin içinde kaybolmuşuz gibi hissedebiliriz. Belki de kimliğimiz, sadece bir halkın adı değil, yaşadığımız anların duygularıdır.
Sonuç
Megreller Gürcü mü? Bu soru belki de hayatımda bana en çok karışıklık getiren soru oldu. Ama belki de önemli olan, bu sorunun cevabını bulmak değil. Önemli olan, kimliğimizi oluştururken yaşadığımız duyguların ve arayışların bizi nereye götürdüğüdür. Belki de bir halkın adı, senin kim olduğunu belirlemez; seni ne hissettirdiği, seni nereye götürdüğü daha önemlidir.
Bu yolculukta, Kayseri’nin sokakları, annem ve babamın sözleri, geçmişin hafızası ve şu anki duygularım, bana kim olduğumu hatırlatıyor. Bazen bir kimlik, sadece bir soru işareti olabilir. Ama o soru işareti, bizi biz yapan her şeyin temelinde yer alır.